saraiki poetry

زخمی جگر

میں  تیڈے  نال  ہے  پیار کیتا  میڈے  دل  وچ  تیڈا  ناں  اے

تیئں باجھ  میں  کینکوں  حال  ڈیواں  نہ   سُنڑا  کو ئی  میڈی  دھاں  اے

ہن  پیار  دے  دشمن  ہر پاسوں  میکوں  لگدے  ہُن سب  کاں  اے

تیڈے  پیار  اِچ  جانی  تھی  گیا  ہے  میڈا  زخمی   جگر  تے  ہاں  اے

لنگھ  آ 

شجاع  آباد  ہے   لگدا  شہر   میکوں   اے   شہر   وڈا   مشہور  اے 

میڈی  دعوت  یار  قبول   چا   کر   لنگھ  آ   ہک    وار  صرور  اے

تیڈی  داری   دلبر   کرنڑی    ہے    جیویں   دنیا ں  دا   دستور    اے

توں   آسیں    جانی  تھی   ویسی   ہر   ڈکھ  میں  کولوں   دور   اے

آس   دے   بُوٹے

بے  درد   جو   ہاں    بے   درد   سجنڑ   کر  چُور    غماں   وچ  سٹ   گے

میڈیاں   خوشیاں   دا  بنڑ   قاتل   او   میڈی   آس   دے  بُوٹے   پٹ   گے

آئے  یاد  جڈاں   اوندا    پیار   میکوں   میڈا    روندے  جگر ا  پھٹ  گے

 میڈی   روندے  جانی   نبھ  گئی  ہے  میکوں    ڈھول   رُوائے  کیا    کھٹ  گے

دل  دا   چور 

تیڈا    مانڑ    ہے  دلبر    تُرٹ  ونجڑاں  ہے  بھاویں    جیڈا   وی   مغرور   ہیں   توں

تَیں  وی   بچنڑاں  کائنی  پیار   کولوں    بھاویں    نیڑے  تے  بھاویں   دور    ہیں  توں

تیڈا   جرم  وی  ہے  تو  مجرم   ہیں  کیوں  منیدا   پر   نہ    قصور    ہیں   توں   

بھاویں    جانی   چڑھ    بہہ   مُصلّے   تے  ساڈے  دل   دا   چور  ضرور   ہیں    توں 

ترلے

کر    ضد  نہ    کملی   دل   اُونکوں   میں   اج    اَلوائے   او   چُپ    رہ    گئے

اوندیاں    مِنتاں   کر   ہتھ   کھاڈی    لا   جیں  حال   منائے     او   چُپ    رہ   گئے 

میں   آپوں   جانڑ   تاں   وَس    لگدیں   ہر    فن   ورتائے   او    چُپ    رہ   گئے

جیڈے  ترلے  میں جانی  کیتے   ہِن  میڈے  کم   نی   اَئے    او   چُپ   رہ    گئے

میں   تیڈی   ہاں

جڈاں   وقت  ملی  سئیں  آڈیکھیں  تیڈے    راہ   تے   دلبر     پئی   ہوساں 

ہوسی   ذہن  زبان   تے   ذکر  تیڈا     پئی     ہکو     وِرد    پکائی      ہوساں

میڈے  کپڑے   لیر  کتیر    ہوسِن  بیٹھی  سِر    وچ    خاک   رَلائی   ہوساں

میں     ہم      تیڈی    میں    ہاں    تیڈی   نہ  سمجھیں   جانی     پرائی      ہوساں

اکھیں  وس   پوندین

میکوں  جیونڑ   ہجر  اے   نئیں  ڈیندا    میڈا    چین   سکون  اے   رڑک  ویندے

ڈکھ  ڈینڑ   اں      ڈراکلیاں   شکلاں  کر   ساہ    پی   میڈے   رَت  گڑک    ویندے 

جھڑ    ظلم   دا   گجدا    ڈیکھ   کر  اَکھیں  وَس   پوندین   دل  دھڑک   ویندے 

کرے   عشق       جانی    جو بچدا   نی    او     سو   لی    تے   آخر     لڑک   ویندے

جُدائی  دی  چُھری

جے رکھسیں  یاری  تاں  مرضی  تیڈی  مُکا  چُھڑیسیں  تاں  مسئلہ  کائنی

تے  مونجھاں  درداں  دے بار  میکوں  چوّا  چُھڑیسیں  تاں  مسئلہ  کائنی

 یا ہار  ہنجھوں  دے  گل توں پوا  چُھڑیسیں  تاں  مسئلہ  کائنی

جے دل  تے  جانی  جدائی  دی  چُھری  چلا  چُھڑیسیں  تاں  مسئلہ  کائنی

سچا پیار  

میکوں  معاف  چا کر  میڈا  رب  سوہنڑا  ہاں  بیشک  میں  گنہگار  تیڈا

تیڈا  خوف  ہے  دل  وچ   ہر  ویلے  نمہی  کر  سگدا  انکار  تیڈا 

ہے  ستر  حصّے    ما  ءکولوں  ودھ  خالق   سچا  پیار  تیڈا 

گنہگار  جو  جانی  ہے  ایڈا  کیویں  چھوڑے  ڈس  دربار  تیڈا

فائدہ 

جَیں  دل  وچ  حُب  نی  سوہنڑے دی  اوں  دل  دا    دھڑکنڑ  دا  کیا   فائدہ

میکوں  دنیاں  دی  توں  محبت وچ  کوئی  ہک  تاں  گول  ڈکھا  فائدہ

میڈی  جیکر  گالھ  توں  من  گھندا  تاں  تیڈا     اپنڑا    ہا   فائدہ 

جے   بچنڑائی  جانی  دوزخ  توں   کر   ذکر  نبی  دا  تے  چا   فائدہ

ڈو   ٹوٹے

کوئی  اپنڑاں   یا   بیگانہ  ہے  سئیں  سب  دی  سئیت  جگا  سگدن

جہڑے  منکر  ہِن  جو  منیندے  نی   میڈا   دعویٰ  ہے ازما   سگدن

 او  درختیں  کوں  ٹُروا   سگدن  ڈو  ٹوٹے  چندر   بنڑا   سگدِن

بس  عرش  تے  ونج  او  توڑ  جانی  جو  چاہون   سو   منوا   سگدن

حرم  دی  بانگ

 تھیسی   نظرِ  کرم   سئیں  سڈو  یسین   رکھی  بیٹھاں  دل  وچ  تانگ  اے

ونج   بہساں حرم   دیوچ   ہک    ڈینہ   بہہ  سُنڑساں  حرم   دی  بانگ   اے 

ہنجوں  نال  مٹاونڑے  ہر   صورت  لگا  ہجر  جو  دل  تے  دانگ  ہے 

میں  جانی  آپ  نی   ونج   سگدا   سئیں  آپ  جُڑیسن  سانگ   اے

لجپال  سخی 

میڈا  دل  آہدے  میں  کوجھے  کوں  ہک  وار  مدینہ  پاک   ڈکھا 

ونجے  ٹھر  دِلڑی   اے  ڈہدیں  ہوئیں  ڈے  دل   میڈے  دی  آس  پُجا 

جے  تئیں نہ  ڈیکھا   شہر  تیڈا  نہ  آوے  او  تئیں  سر   تے قضا 

بیا  جانی  در کوئی  ڈسدا  نی  لجپال  سخی  تیڈے  در  دے  سِوا

میں  من  دی 

رکھ  نیت  صاف  توں  ہر  کیتے   کہیں  نال  توں بُغض  حسد  نہ  کر 

بنڑ   آسرا   بُڈھڑے   ما   ء    پیئو  دا   کر   نیکیاں  جرم  دی  حد  نہ  کر 

نہ   زبر   تے  پیش  دے  رولے  پو  تھی   زیر  تے  کوئی  شد  مد   نہ   کر 

میں  من  دی جانی    مار  ڈے   توں   ما   پیو   دیاں  گالھیں  رد  نہ  کر

اوقات 

نہیں  یار  جوانی   سدا   راہنڑی    اینکوں  سمجھیں     قیمتی  رولیں  نہ  

کہیں  قیمتی   شئے  کوں  نال  ککھیں  دے  یار  برابر   تولیں  نہ

پاویں  جھاتی  اپنڑے   گریبان  اِچ  کہیں  بے  دے  عیب  توں  گولیں  نہ 

ڈریں  جانی   رب  دی   ذات  کولوں  اوقات  توں  وافر   بولیں  نہ 

زخمی  جگر 

میں  تیڈے  نال  ہے   پیار   کیتا   میڈے  دل   وچ   تیڈا  ناں  ا ے

تیئں  باجھ  میں   کینکوں  حال   ڈیواں  نہ   سُنڈا  کوئی  میڈی  دھاں  اے 

ہِن  پیار  دے  دشمن  ہر  پاسوں  میکوں  لگدے   ہن  سب  کاں  اے

تیڈے  پیار  اچ   جانی   تھی  گیا   ہے  میڈا   زخمی   جگر   تے   ہاں   اے  

نہ  آنویں  توں

نہ  ڈکھ  تے  درد  ونڈانویں  توں

ساکوں  ہاں  دے  نال  نہ  لاویں توں

اج  جانی   او  ملنڑ  جو   نیں  آندا 

کلھ قبر  دے  وی  نہ  آویں   توں

مُٹھ وچ  ہاں

سر   کھاونڑ  میڈا   کاں  آ   گے

کوئی   ڈیونڑ  لگدے  دھاں  آگے 

تیڈی  مونجھ  ستائے  اَح  ایں  میکوں

میڈا  جانی   مُٹھ  وچ   ہاں  آگے

بے  رُخیاں 

نہ  کر  گالھیں  دِلبر   بدلرنڑ   یا  تُرٹنر  دیاں  

نصیباں  دیاں  گالھیں  ہن  جیتنڑ  ہارنڑ  دیاں

بے  رُخیاں  تیڈیاں  نی  برداشت  تھیندیاں 

نہ  ڈے  ساکوں جانی  توں  ماراں  مڑن  دیاں

ارمان

میکوں  ڈکھّا   ڈیکھ  تے  ڈکھ اِچ   ہر  انسان   دیاں  ہنجھوں   ویہہ  پِن 

میڈے  ڈکھ  تے  پھٹ  چُچلاندے   ہوئے  جانی   دیاں  ہنجوں    ویہہ  پِن

ارمان  جو  اَئے  ارمان  کرنڑ  ارمان  دیاں   ہنجھوں     ویہہ  پِن 

بھوئیں  لگدے  روندی  ہئی  اَسمان  دیاں  ہنجھوں   ویہہ  پِن

اے  ہمت  نی 

اساں  ڈکھے  ڈکھ  دی  چکی  وِچ  ہر  روز  پِسیندے  پےَ     ہیں  جیندے  پےَ   ہیں  

پئی  غربت   ہے   گل  ساڈے    بہوں  اوکھے   تھیندے     پےَ     ہیں  جیندے  پےَ   ہیں 

بس  ہر  اک   شخص  دے  پیراں   وچ   ڈینہ  رات  مندھیندے   پےَ     ہیں  جیندے  پےَ  ہیں 

اے  ہمت  نی   جانی   نفرت  دیاں  زہراں  وی  پیندے   پےَ     ہیں  جیندے  پےَ   ہیں   

پگ  دی   شان 

جیندا  ہر  نخرہ  میں    ہُنڑ    تونڑی  برداش  کریندا  رہ  گیا  ہاں

گئے  نکھڑ  ادنی ٰ  گالھ  پِچھوں  ہتھ  جوڑ  منیندا  رہ   گیا   ہاں  

توڑے  رو  رو    جانی  ونجا  اونکوں  واسطے  ڈیندا   رہ  گیا  ہاں  

نِسی   پگ  دی  وی  شان  رکھی   بھانویں  پیریں  ہتھ  سٹیندا  رہ  گیا  ہاں 

لاوارثی  لاش 

ہے  مس  وی  قلم   دی  مُک  ویندی   جڈاں  درد   لکھینداں   زندگی  دے 

واہندے  رَت   دے  نیر  ہِن   جَیں  ویلے   میں   پھول  پُھلینداں  زندگی  دے 

وَل  اپنڑیں  نال  میں  آپ   ولا   بہہ  حال   کرینداں  زندگی  د  ے

لاوارثی  لاش   دے  وانگ  جانی   پیا   ڈینہ  گزرینداں   زندگی   دے

چس

دِل    دِل    یار  محبت   وچ   ایں  گئی  ہے  پھس  بس   کیا      پُچھدیں 

دِل  دِل   دی  من  کے  تھی   گئی  ہَیں  مجبور   بے   وس   بس  کیا     پُچھدیں

دِل  دِل  دا  واقف  نہ   جو   ہئی  گئی   لگ  ہے   کس   کیا      پُچھدیں 

دِل   دِل  کوں   جانی   دِل   ساڑے  نی  رہ   گئی   چس   کیا      پُچھدیں

غلطی 

ایویں   مفت  اِچ   موڈ   بنڑائی   رکھدیں   نہ   کیتی   کر  دُھنڑ   دُھنڑ  ڈس   چا 

نہ  ایڈا   یار   اُبھالا   تھی   پہلے   میڈی   بہہ  تے   سُنڑ    ڈس  چا 

ہونویں  تنگ   میں  توں   ڈے  چھوڑ  بیشک  ایویں   آپوں  نہ   تنڑ   وُنڑ  ڈس  چا 

میڈے  کولوں  جانی  تھئی  ہوے  جے  غلطی  کُئی  میکوں   ہُنڑ  ڈس  چا  

محمدشعیب