سرائیکی شاعری،وفا، چھوڑ جانی ، ڈ کھ ، قصور ، دِل دا کالا ،مہمان ، مونجھ دے مارے

 

سرائیکی شاعری

وفا

توں بیشک یار جُدا ہیں پر تیڈیاں  یاداں  یارجدا  کائنی

پیا  سڑداں میں تیڈے ہجر دے وچ  تیکوں  تِل جتنی پروا کائنی

ایڈی یار سزا ڈس کیوں ڈیندیں تیڈی خاطر کیتا کیا کائنی

ایہو ہے جانی ارمان میکوں تیئں کیتی یار وفا   کائنی

چھوڑ جانی

میڈا روندیں ڈینہ جینویں نبھدا ہے  جینویں نبھدی ہے میڈی رات نہ پُچھ

ڈینہ رات میڈیاں انہاں اَکھیاں چوں جینویں وَسدی ہے برسات نہ پُچھ

دِل آہیں بھر بھر روندا  ہے من میڈی کوئی گل بات نہ پُچھ

میکوں میڈے حال تے چھوڑ جانی میڈے حال نہ پُچھ حالات نہ پُچھ

ڈکھ

تیکوں سجن بنا کے ڈیکھ گھدے بیا   وَت  کوئی سجن  بڑیسوں نہ

تیکوں پیار کیتے ایہو کافی ہے ہُن کہیں کوں پیار کریسوں نہ 

تیکوں دِل ڈے کےڈکھ چاہتے  ہِن یئے درد مزید  ودھیسوں نہ

توں ڈیندیں ڈکھ تاں ڈے بیشک اساں ڈکھ جانی تیکوں ڈیسوں نہ

قصور

گئے جہڑے ڈینہ دا چھوڑ سجن  میڈا دل ہوں ڈینہ دا  چُور اے

رب جانڑے میڈے چھوڑن  تے اونکوں کیتا کئیں  مجبور اے

میں روز سُچیندا میں کولوں  کہڑا  تھی  گیا یار  قصور  اے

جہڑا جانی  جھٹ  نہ وِسد ا  ہا  اَح  لنگھدا  تھی کے دور اے

لکھیاناں  ہامی  تیڈا  دِل تے میں تیں پیار دا ورقہ پاڑڈتے، ہاں ساڑ ڈتے

ڈتا پھل میں یار  نشانی ہئ تَیں پیراں ہیٹھ لتاڑ ڈتے ،ہاں ساڑ ڈتے

تَیں  پیار دے بدلے نفرت  دا ایں  دِل تے تروڑ  پہاڑ ڈتے ،ہاں ساڑ ڈتے

میڈا   جانی  خوشیاں دا وچ لخطے دے تیں جو اُجاڑ ڈتے ، ہاں  ساڑ ڈتے

دِل   دا     کالا

ہووے یار غریب تاں کوئی ڈر نی  او  نخرے والا نہ ہووے

نِت راہوے سامنڑے اَکھیاں  دے  کدی اوڈھر شالا نہ ہووے

نہ ہر ہک گالھ تے رُس پووے  کَوڑِیل اُبالا نہ ہووے

ہوے کالا  رنگ بیشک جانی پر دل دا کالا نہ ہووے

مہمان

ودے بھوگ بُھگیندوں غربت دے تھئے حدتوں ودھ پریشان ودوں

ڈینہ  رات دی ساکوں سُدھ کائنی  لئی سینے کئی ارمان ودوں 

ساڈا  حال فقیرواں  ڈسدا ہے کیتی جگ سارا حیران ودوں

ایویں  جانی لگدے دنیاں تے اساں  چند ڈینہ دے مہمان  ودوں 

 مونجھ  دے    مارے

کئی وار تیکوں  ہٹکیا ہے میڈے نال مذاق نہ کیتا کر 

اِنہاں مست شرابی  اَکھیاں  کو ں توں گُھنڈ وچ لاک نہ کیتا کر 

اساں مونجھ دے مارے لوکاں دا دِل  چِیر تے چاک نہ کیتا کر

کڈائیں پھڑک تے مر جانی ویسی بند ڈیکھ کے تاک نہ کیتاکر